Κεράσια

Το καμπαναριό της εκκλησίας

Το καμπαναριό ηλιόλουστο ένα πρωινό του Ιούλη.

Η φωτογραφία είναι από την πόρτα του σπιτιού του Σπύρου του Τσιγουρή.

Αλώνι στη Λυνίσταινα

Είχα ανεβάσει και παλιότερα φωτογραφίες από αυτό το γεγονός, φέτος ξαναπήγα και έχω μερικές φρέσκιες.
Το Αλώνισμα στη Λυνίσταινα λοιπόν έγινε και φέτος το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου.
Πολύ ωραία γιορτή για να μαθαίνουν και τα νέα παιδιά πως έβγαινε το σιτάρι στις παλαιότερες εποχές που δεν υπήρχαν μηχανές. Μετά το αλώνι ακολούθησε μάζωξη μετα φαγητού και οίνου στην πλατεία της Λυνίσταινας, στην Πανώβρυση.

Εδώ στην τελευταία φωτογραφία είναι το καφενείο στην κεντρική πλατεία της Λυνίσταινας.

Παρέα στη Βρυσούλα

Παιδιά στη Βρυσούλα.

Δεκαπεντάυγουστος μακριά από το χωριό

Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει το χωριό αυτές τις μέρες που δεν μπόρεσα να πάω λόγω δουλειάς.
Έκατσα σπίτι λοιπόν και ασχολήθηκα με μερικές φωτογραφίες που τράβηξα από την τελευταία επίσκεψη μου, δηλαδή μόλις πριν 15 μέρες :-)

Θα ανεβάσω μερικές ακόμη αύριο, καλά να περνάτε...

Άνοιξη στο χωριό (οι τελευταίες)...

Κάμπια πάνω σε ένα πουρνάρι, το αγαπημένο της φαγητό.

Αν η χρονιά έχει πολλές κάμπιες είναι πράγματι καταστροφή για την κτηνοτροφία του χωριού, δεν αφήνουν τίποτα στην κυριολεξία!

Πάντως έχουν μια φωτογραφική ομορφιά όπως όλος ο μικρόκοσμος. Στο Αλωνάκι την τράβηξα αυτή.

Αγριόσυκα.

Στη Βρυσούλα, αυτό νομίζω το λένε αρκουδόβατο, είναι ένα είδος άγριας τριανταφυλλιάς με πολύ ωραία λουλούδια.

Επίσης στη Βρυσούλα, το όνομα του είναι κούκος.

Αυτή η τριανταφυλλιά με τα ροζ λουλούδια και το υπέροχο άρωμα είναι πολύ διαδεδομένη στο χωριό. Είναι μεγάλης αντοχής φυτό, αντέχει τόσο την καλοκαιρινή ξηρασία όσο και τους χειμερινούς πάγους και χιόνια. Τα λουλούδια της τα κρατάει πολύ λίγο και τα ροδοπέταλα από το άνθος τα χρησιμοποιούσαν για άρωμα σε γλυκά. Έφτιαχναν επίσης γλυκό του κουταλιού.

Στην αυλή της θεια Σταυρούλας τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.

Άνοιξη στο χωριό (συνέχεια)...

Αυτές οι παπαρούνες Νίκο είναι στο πατρικό σου, στο μικρό κηπάκο μπροστά από την πόρτα του σπιτιού σου.

και απέναντι μια πόρτα, είναι το σπίτι της θεια Αγγελικής που σου στέλνει χαιρετίσματα.

Άνοιξη στο χωριό

Καιρό έχω να γράψω, άντε να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες από τη φετινή άνοιξη στο χωριό μας λοιπόν.

Η άνοιξη όπως ξέρετε στο χωριό είναι απόλαυση, οργασμός της φύσης με χρώματα, μυρωδιές και ήχους που τόσο τα χουμε τόσο ανάγκη όσοι μένουμε τώρα πια στις πόλεις και δεν καταλαβαίνουμε τις αλλαγές των εποχών στη φύση.

Η παραβόλα ανθισμένη.

Αυτή είναι στον κήπο του σπιτιού του Ηρακλή Θωμά στο αλώνι.

Ενώ αυτό το λουλουδάκι είναι στη Βρυσούλα.

"Κλέφτες" τα λεγαμε αυτά τα λουλουδάκια μικροί, τα φυσούσαμε με δύναμη και οι σπόροι έφευγαν και προσγειώνονταν μετά από μικρή πτήση. Αλεξιπτωτιστές είχαμε βαφτίσει τους σπόρους με την παιδική μας φαντασία.

Το.... καφενείο του Μπάρμπα Σταύρου!!!

Αν κατάλαβα καλά από την πρόσφατη συζήτηση σε άλλο θέμα με το Νίκο, αυτό το μικρό σπιτάκι που εμείς οι νεώτεροι το ξέρουμε σαν "του κουτσο-Βασίλη" που είχε το φούρνο της η θειά Ακριβή, ήταν κάποτε καφενείο.

Γαϊδουράκια

Τα γαϊδουράκια ήταν ένα αναπόσπαστο μέρος της ζωής του χωριού μας.
Οι περισσότεροι από μας τα θυμούνται πολύ καλά να βοηθούν στη μεταφορά ανθρώπων και υλικών. Δεν είναι τυχαία άλλωστε σήμα κατατεθέν της ελληνικής υπαίθρου, κρίμα που δεν έχω περισσότερες φωτογραφίες.

Η τελευταία φωτογραφία μπήκε και στο προηγούμενο αλλά νομίζω ότι αυτοδικαίως μπαίνει και εδώ.

Στην Κάτω Βρύση

"Άντε, τράβατην επιτέλους" φαίνεται να λέει εδώ η θεια Σταυρούλα!

Η Βρύση σε ένα συνηθισμένο καθημερινο στυγμιότυπο μερικά χρόνια πριν: η θεια Σταυρούλα γυρίζει από τους κήπους για το μεσημεριανό διάλειμμα της ημέρας και βρίσκει τη Σούλα του Γιακουμή να πλένει τη μπουγάδα της. Εν τω μεταξύ καταφτάνουν ο μπάρμπα Νιόνιος και η θεια Κατίνα με το γαϊδούρι τους για ανεφοδιασμό νερού σε περιόδους λειψυδρίας.

Στην αυλή του Μπάρμπα Σταύρου

Η μικρή αυλή του Μπάρμπα Σταύρου και της Αλεξάντρας ήταν ένα σημείο συνάντησης για την κάτω γειτονιά, περίπου ότι το σπίτι της Ακριβής στην Τριβάλα.
Πάντα ανοιχτό για κουβεντούλα, καφέ και καμιά δηλωτή με τον μπάρμπα Σταύρο, όλοι από δω περνούσαν, απαραίτητη στάση για όσους πήγαιναν στη βρύση με τα παγούρια στο χέρι για νερό.
Από αριστερά: Σταύρος, Αλεξάνδρα, ο Γιώργης και η Πανούλενα.


ΥΣ: Βρήκα και άλλη μια από το ίδιο φιλμ, είναι και οι δυο τραβηγμένες τον Σεπτέμβριο του 1990 με ασπρόμαυρο φιλμ.

Η θεια Ζωίτσα

Νάτη και η θεια-Ζωίτσα με τα μπαστούνια της γυρνώντας από τους κήπους της στο Βαρικό.

Τον Οκτώβρη του 1990 είναι αυτή η φωτογραφία, στην Κάτω Βρύση

Ο Μπάρμπα Γιώργης

Ο μπάρμπα Γιώργης ο Κουκουζής.
Η φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στον Άγιο Νικόλα την άνοιξη του 1996.
Τον θεωρώ από τις χαρακτηριστικότερες φυσιογνωμίες του χωριού μας, οι λόγοι νομίζω  προφανείς για όσους τον θυμούνται.

Ακόμα μία φωτογραφία του μπάρμπα Γιώργη, μια βροχερή μέρα της άνοιξης με της γίδες του.

Η Κορακοσπηλιά στην Καμπενίτσα

Καλά, σα φωτογραφία δε λέει και τίποτα, αλλά το μέρος για τους Κουφοπλαίους είναι χαρακτηριστικό.

Φύλλα βελανιδιάς

Η πρώτη φωτογραφία είναι το φθινόπωρο ενώ η δεύτερη το χειμώνα.

Λινός (πατητήρι)

Για τους νεώτερους, λινός είναι το πατητήρι, δηλαδή το μέρος όπου "πατάμε" τα σταφύλια για να βγει το κρασί. Από τη βρύση που φαίνεται στο κάτω μέρος της φωτογραφίας έρεε ο χυμός των σταφυλιών που τον έπιαναν σε δοχεία και τον αποθήκευαν στα βαρέλια.

Στο χωριό μας μπορεί να είχαμε πρόβλημα με το σιτάρι όπου ήταν λίγο και συνήθως δεν έφτανε να βγει πέρα η χρονιά αλλά από κρασί είμασταν πάντα υπερπλήρης :-). Δεν υπήρχε οικογένεια που να μην έχει το αμπέλι της και σπίτι που να μην έχει το λινό του. Οι παλιότεροι λέγανε σαν αστείο "αν απολύσουμε τα βαρέλια με τα κρασιά μας θα τους πνίξουμε τους Φαναρίτες", δείγμα της αφθονίας κρασιού που υπήρχε στο χωριό.

Αυτό δεν είναι κρασοστάφυλο, δηλαδή από αμπέλι για κρασί, αλλά σταφύλι κληματαριάς για φαγητό. Είναι από την κληματαριά του Αγίου Παντελεήμονα. Φωτογραφία από αμπέλι δυστυχώς δεν έχω.

ΥΣ. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι γράφω τη λέξη "λινός" σωστά. Δεν την έχω δει ποτέ γραμμένη. Παρακαλώ αν κάποιος γνωρίζει ότι γράφεται διαφορετικά ας μου το πεί.

Στην Κάτω Βρύση

Αυτά τα δύο σπίτια είναι στην Κάτω Βρύση, αριστερά το Κουτσολαμπέικο και δεξιά του Φωτη του Γιακουμή.

Η Θεια-Αγγελική

Οι γέροι στο χωριό (και σε όλα τα αντίστοιχα χωριά δηλαδή) είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, καμιά σχέση με τους ηληκιωμένους των πόλεων. Έχουν μια παράξενη δύναμη, μια θέληση να πάρουν στα χέρια τους και την τελευταία ευκαιρία που θα τους δώσει ο χρόνος για να σταθούν όρθιοι και να συνεχίσουν τη ζωή.
Εδώ η τρανή απόδειξη, η θεια Αγγελική στην απαρχή της άνοιξης με το ένα χέρι στο μπαστούνι και το άλλο στον κασμά σκάβει το μικρό της κήπο. Τα κουκιά όπως βλέπετε είναι ήδη έτοιμα από το προηγούμενο σκάψιμο του χειμώνα.

Crista, you know this woman, you met her!!!

ΥΣ. Στο blog της η Crista έχει ανεβάσει μερικές φωτογραφίες από την επίσκεψη στο χωριό μας. Όμορφες οικογενειακές στιγμές με οικοία σε όλους μας πρόσωπα. Δείτε εδώ

( http://misscoven.blogspot.com/2011/02/one-with-some-old-pictures-from-my.html )

Χειμωνιάτικα λουλούδια

Όταν ακούμε για λουλούδια το μυαλό μας λογικό είναι να πηγαίνει στην άνοιξη αλλά και ο χειμώνας έχει κάποια λίγα λουλουδάκια με ιδιαίτερη ομορφιά και χρώματα